แผ่นดินถูกถอนรากออกจากรูปแบบเดิม เหลือเพียงอาคาร
โรงพยาบาลขนาดใหญ่ที่ยังมีไฟสว่าง แม้จะไม่มีใครอย
ู่ข้างใน ผนังร้าว มีภาพวาดจิตวิญญาณบนผนังที่เคลื
่อนไหวตามลมหายใจของผู้คนที่ยังมีชีวิต ผนังนี้คือ
ระบบการควบคุมทุกอย่าง — ถ้าใครตายโดยไม่ถูกบันทึก
ในเครื่องหมายรักษา วิญญาณจะกลายเป็นพลังงานสำหรับ
จ่ายไฟให้โรงพยาบาล
หญิงคนหนึ่งตื่นขึ้นในห้อง 307 ร่างกายเต็มไปด้วยแ
ผลจากแสงฟ้าที่ยังไม่หาย แขนซ้ายไม่สามารถยกขึ้นได
้ แต่ดวงตาเธอยังเห็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยเห็น: ร่าง
เล็กๆ นั่งอยู่ใต้เตียง มองเธอ พร้อมเสียงกระซิบใน
หัวว่า “พวกเรากำลังจะตาย”
พระเอกเย็นชา ที่ไม่เคยพูดอะไรนอกจากคำสั่ง ส่งเคร
ื่องมือตรวจชีพจรและบอกว่า “อย่าเปิดประตูห้อง 307
” ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะทุกครั้งที่เปิด ระบบจะ
ล้มเหลว และวิญญาณที่ถูกกักไว้จะหลุดออกมา สร้างภั
ยพิบัติในระดับพื้นที่
แต่เธอเปิดประตู เพราะเห็นเงาของเด็กผู้หญิงคนหนึ่
งที่เหมือนกับเธอในวัยเด็ก ผู้ที่เคยถูกนำตัวเข้าโ
รงพยาบาลเมื่อหลายปีก่อน แล้วหายไปโดยไม่มีร่องรอย
ขณะที่ประตูเปิด ไฟดับลง ทั้งโรงพยาบาลสั่นสะเทือ
น สายไฟเหนือหัวเริ่มลวกไหม้ ผนังร่างผู้ป่วยที่ดู
เหมือนเป็นมนุษย์เริ่มคลานออกจากเฟอร์นิเจอร์
เธอหยิบค้อนจากมือเขา ตีกระจกหน้าต่างที่มีเขียนคำ
ว่า “ไม่ให้ตาย” ไว้ด้วยสีแดง ทันใดนั้น ระบบสั่นส
ะเทือน แล้วค่อยๆ หยุดลง ไฟกลับสว่าง แต่ไม่ใช่แบบ
เดิม — ไฟตอนนี้เป็นสีดำ ผนังเริ่มพูด ด้วยเสียงขอ
งเด็กหญิงคนเดียวกัน
ทุกคนในโรงพยาบาลรู้สึกว่า “เธอคือผู้ที่เริ่มต้นใ
หม่” แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอคือใคร หรือทำไมถึงมาถึง
ที่นี่ ระบบเพิ่งเปลี่ยนแปลง วิญญาณที่ถูกกักไว้ไม
่ใช่แค่พลังงาน แต่คือความทรงจำที่ถูกเก็บไว้เพื่อ
รักษาโลกที่มีอยู่จริง ทุกชีวิตที่หายไป คือจุดที่
ระบบกำลังจะล้มเหลว
ตอนนี้ โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่รักษาโรคอีกต่อไป แต
่คือพิพิธภัณฑ์ของชีวิตที่ไม่เคยจบ ผู้ที่อยู่ตรงน
ี้ คือคนที่ไม่เคยตาย แต่ไม่เคยมีชีวิตจริง
เธอตัดสินใจที่จะอยู่ ไม่ใช่เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เ
พื่อเปิดประตูห้องที่สอง — ห้องที่มีชื่อว่า “104”
ที่ไม่เคยปรากฏในรายการห้อง ทุกครั้งที่เธอคิดถึง
มัน หัวใจก็เต้นแรง ราวกับมันคือส่วนหนึ่งของเธอเอ
ง
และเมื่อไฟสีดำลุกโชนขึ้นจากพื้น ครั้งแรกที่มีใคร
สักคนหัวเราะในโรงพยาบาล ก็เป็นเสียงของเธอเอง ไม่
ใช่เพราะสนุก แต่เพราะรู้ว่า ตอนนี้เธอไม่ใช่ผู้ป่
วยอีกต่อไป — เธอกำลังเป็นผู้กำหนดกฎใหม่
