เมืองเล็กแห่งหนึ่งทางเหนือของสยามหลังปี พ.ศ. 247

5 ถูกตัดขาดจากแผนที่ราชการ ไม่มีจดหมายเข้า ไม่มี

รถไฟผ่าน แต่มีตลาดมืดที่ใช้ "คุณธรรม"

เป็นสกุลเง

ิน—ผู้ใดให้ทาน ผู้นั้นได้แต้มไว้ซื้อข้าว ผู้ใดโก

ง จะถูกลดรสถานะทันทีโดยอำนาจลึกลับที่เรียกว่า "ร

ะบบตลาดบุญ" ซึ่งปรากฏเฉพาะกับผู้เกิดใหม่หลังความ

ตายด้วยกรรมหนัก

ชายคนหนึ่งฟื้นขึ้นมาในร่างของพ่อค้าหมูขายไม่หมด

หนี้ท่วมตัว ถูกเจ้าหนี้ขับไล่จากเรือนแถว เขาจำอะ

ไรไม่ได้นอกจากภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกแตก—หน้าต

าเดิม แต่หัวใจเย็นชาเหมือนหินใต้ธารน้ำแข็ง ระบบแ

จ้งเตือนลอยขึ้นในสายตา: [พ่อค้าล้มเหลว ระดับ: 0

| บุญคงเหลือ: ลบ 3]

เขาเริ่มขายของโดยไม่พูดจา ตั้งแผงขายเครื่องรางจา

กเศษไม้แกะสลัก ลูกค้าบางคนหยิบไปแล้วร้องไห้ บอกว

่าฝันเห็นแม่ที่ตายไปแล้ว ระบบขยับ: [บุญ +5] แต่เ

ขาไม่สนใจผลตอบแทน แค่ต้องการอยู่รอด จนพบข้อความแ

รกจากสมบัติที่ซ่อนใต้ศาลเจ้าเก่า: "ผู้ใดไขปริศนา

ห้าตรา จักจำตนได้"

เขายอมเสี่ยงนำข้าวสารไปแลกกับแผนที่จากยายมอมแมม

ถูกหักหลัง ของหาย แต่ไม่โกรธ กลับแบ่งขนมให้เด็กข

อทานที่ยืนมองด้วยตาเบิกกว้าง ระบบสั่น: [ระดับ พ่

อค้าจิตใจดี: ปลดล็อก] ความสามารถใหม่เผย—สามารถ "

เห็น" กรรมของลูกค้าผ่านแสงรอบตัว และตั้งราคาตามน

้ำหนักบาป

เขาย้ายไปตั้งร้านใต้ต้นไทรใหญ่ รับแลกของทุกชนิด

ตั้งแต่แหวนแต่งงานจนถึงจดหมายรักเผาครึ่งใบ ระบบเ

ริ่มเชื่อมโยงกับตำนานท้องถิ่น: สมบัติทั้งห้าคือเ

ครื่องหมายของเมืองลับแลที่จมลงดินเมื่อเจ้าเมืองโ

ลภอำนาจจากประเทศเพื่อนบ้าน ใช้พิธีกรรมเปลี่ยน "ห

ัวใจมนุษย์" เป็นพลังงานควบคุมดินฟ้าอากาศ

การตามล่าเร่งตัวเมื่อเขาขุดเจอแส้หนังจระเข้—ของท

ี่สี่—แล้วเห็นภาพตนเองในชุดขุนนางยุคเก่า กำลังสา

บานตนต่อเทพีแห่งตลาด แล้วฆ่าเธอเพื่อครอบครองระบบ

น้ำตาไหลออกมาครั้งแรกในชาตินี้โดยไม่รู้ตัว ระบบ

แจ้ง: [ความรู้สึกกลับคืน: ความเศร้า | อุณหภูมิหั

วใจ +1]

เขานำของทั้งห้ามารวมกันที่กลางลานวัดร้าง ขณะฝนฟ้

าคะนอง ดินแยกเป็นรอยแตก ระบบสั่งให้ "เลือก&

quot;: กลั

บไปเป็นเทพผู้ปกครอง หรือทำลายวงจรเกิดตายเพื่อปลด

ปล่อยเมือง

เขาทุบหีบสมบัติด้วยค้อนหิน ระบบสลายเป็นฝุ่น ตลาด

มืดกลายเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีบ

ุญเป็นเงิน แต่มีคนสามสิบคนที่จำได้ว่าเคยตายแล้วเ

กิดใหม่เพราะเขาเลือก "คืน" ชีวิตให้ทุก

คนแทนที่จะ

ยึดไว้

ชายคนนั้นนั่งพับเพลากับเขียงไม้เก่า ขายก๋วยเตี๋ย

วหมูสามชั้นให้เด็กๆ เดินผ่าน ควันร้อนลอยขึ้น อบอ

ุ่นแผ่วเบา เหมือนตอนที่เขาฝันเห็นแม่ในชาติก่อนยิ

้มให้ก่อนจากไป ไม่มีระบบ ไม่มีสมบัติ แต่หัวใจที่

เคยเย็นชา ตอนนี้เต้นช้าๆ อย่างสงบ