เมืองหลวงจู่ๆ เปลี่ยนโครงสร้างทางสังคมหลังเหตุกา

รณ์ "พลิกแผ่นดิน" ปี 2475 เมื่ออำนาจกา

รแพทย์แบบต

ะวันตกถูกห้ามใช้โดยคำสั่งราชโองการลับ โลกเปลี่ยน

เป็นระบบ “กายธรรม” ที่ร่างกายแต่ละคนกลายเป็นเครื

่องกรองพลังชีวิตตามกฎกรรม โรงพยาบาลถูกเปลี่ยนเป็

น “สถานบำบัดร่าง” ภายใต้วังเก่าที่เชื่อมกับมิติแ

ห่งความเจ็บปวด

หญิงสาวคนหนึ่งฟื้นขึ้นในร่างของหมอลำดับสุดท้ายที

่ถูกประณามในประวัติศาสตร์ เธอกลายเป็นผู้ถูกเลือก

ให้เข้าสู่ระบบกายธรรมโดยไม่ต้องฝึกฝนเริ่มต้น ร่า

งของเธอสามารถตรวจจับโรคจากเงาของผู้ป่วย และรักษา

ได้โดยสัมผัสเพียงครั้งเดียว แต่ทุกครั้งที่รักษา

ชีวิตของเธอจะสั้นลงหนึ่งวัน

ในโรงพยาบาลวังเก่า ผู้ป่วยไม่ได้ป่วยตามธรรมชาติ

แต่ถูก "ปลูกโรค" จากผู้ทรงอำนาจเพื่อคว

บคุมชนชั้น

ล่าง กฎข้อแรกของสถานบำบัด: ห้ามถามที่มาของโรค ห้

ามบันทึกอาการที่ซ้ำกัน หากฝ่าฝืน เงาของหมอจะถูกด

ูดเข้าไปในกำแพงหินจนหายไป

เธอยอมรับการทดสอบในห้อง "ปริศนาแดง" เพ

ื่อเข้าถึง

ข้อมูลชั้นลึก พบภาพเงาของเพื่อนสนิทในอดีตชาติ ผู

้เคยสาบานว่าจะปกป้องเธอ กลับปรากฏตัวในฐานะหัวหน้

าผู้คุมโรค ผู้ออกคำสั่งปลูกโรคร้ายแรงในหมู่ประชา

ชน เขาจำเธอไม่ได้ แต่ร่างของเขามีรอยแผลเดียวกันก

ับที่เธอเคยฆ่าเขาไว้ในชาติก่อน

ภัยพิบัติเริ่มขึ้นเมื่อสายฟ้าสีดำฟาดลงที่หอคอยกล

างเมือง ปลดล็อกประตูมิติ ทำให้โรคจากต่างมิติไหลท

ะลักเข้าสู่ประชาชนทั่วไป ระบบกายธรรมล่ม สัญญาณเต

ือนดังตลอดคืน โรงพยาบาลกลายเป็นเขาวงกตที่เต็มไปด

้วยเสียงกระซิบจากผู้ตาย

เธอตัดสินใจฝ่าฝืนกฎข้อสอง: ห้ามรักษาผู้ที่ "สมคว

รตาย" ด้วยกรรม ขณะที่เธอรักษาเด็กคนหนึ่งที่ถูกปล

ูกโรคหัวใจหยุดเต้น เงาของเธอถูกดูดเข้าไปครึ่งตัว

แต่เธอเห็นความจริง — โรคทั้งหมดถูกควบคุมผ่านเคร

ื่องหมายบนข้อมือของผู้บริหารโรงพยาบาล รวมถึงเพื่

อนสนิทของเธอ

ในคืนจันทร์ดับ เธอบุกห้องควบคุมใต้ดินของโรงพยาบา

ล พบว่าเพื่อนสนิทถูกผนึกวิญญาณไว้ในร่างโดยพิธีกร

รมโบราณ เพื่อแลกกับการไม่ให้เมืองล่มสลาย เขาไม่ไ

ด้ทรยศ — เขาถูกลบความจำและใช้เป็น “ตัวกรองโรค” ม

านานกว่าสิบปี

เธอล้มเหลวในการช่วยเขาให้ฟื้นคืนชีพ แต่ใช้ร่างกา

ยตนเองเป็นตัวนำพลัง เปิดช่องทางปลดปล่อยโรคทั้งหม

ดออกสู่ท้องฟ้าในรูปของสายฝนสีเทา ภัยพิบัติจบลงด้

วยการละลายของระบบกายธรรมทั้งเมือง

เช้าวันรุ่งขึ้น โรงพยาบาลวังเก่าถูกทิ้งร้าง ไม่ม

ีใครจำเหตุการณ์ได้ ยกเว้นรอยแผลบนฝ่ามือของเด็กที

่เธอรักษา และเครื่องหมายเดียวกันปรากฏบนมือของแม่

เธอ บ่งบอกว่าการเริ่มต้นใหม่ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอ

ร่างของเธอสลายไปพร้อมกับรุ่งอรุณ แต่ในห้องเก็บเอ

กสารใต้ดิน สมุดบันทึกฉบับหนึ่งถูกเปิดหน้าใหม่เอง

โดยไม่มีใครสัมผัส — หน้าแรกเขียนว่า “รอบที่ 7”