เช้าวันหนึ่ง ร่างของหญิงสาวปรากฏบนพื้นร้านขายของ

ชำแห่งหนึ่งย่านเยาวราช โดยไม่มีใครจำได้ว่าเธอมาต

ั้งแต่เมื่อไร เสื้อผ้าแปลกตา เหมือนมาจากสมัยก่อน

สงครามโลกครั้งที่สอง แต่ใบหน้ากลับเหมือนแม่ค้าที

่หายตัวไปเมื่อสามเดือนก่อนเป๊ะ คนในย่านเริ่มพูดถ

ึง “ผีเจ้าของร้าน” แต่ไม่มีใครกล้าตรวจสอบจริงจัง

เพราะร้านนี้เคยเป็นแหล่งซ่อนของลักลอบในยุคคณะรา

ษฎร์ ตึกเก่ายังคงมีช่องลับใต้บันได และประตูที่เป

ิดออกสู่กำแพง

ทันทีที่เธอตื่น เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว — ระบบแจ้

งเตือนการแก้แค้น (ระบบ) พร้อมแผนที่จิตที่แสดงตำแ

หน่ง “ศัตรู” ห้ารายที่เหลืออยู่ในกรุงเทพฯ ระบบนี

้ไม่ใช่ภาพลวงตา มันควบคุมประสาทสัมผัส เปลี่ยนรสช

าติอาหารให้กลายเป็นเลือดหากเธอละเลยภารกิจ และทำใ

ห้เวลาในโลกจริงหยุดชั่วคราวระหว่างคำนวณผลตอบแทนท

างกรรม หากเธอฆ่าผู้ที่ระบบชี้เป้า ร่างกายจะฟื้นฟ

ูอัตโนมัติ แต่ถ้าหลงลืมคำสั่ง จะโดนลงโทษด้วยอากา

รปวดหัวจนคลุ้มคลั่ง

หญิงสาวรู้ทันทีว่าเธอไม่ใช่คนเดิม เธอคือสตรีข้าม

ภพที่ถูกส่งมาในร่างของมนุษย์คนใหม่ เพื่อชำระกรรม

เก่าที่เธอเคยก่อไว้เมื่อแปดศตวรรษก่อน ในฐานะแม่ม

ดแดงที่เผาหมู่บ้านทั้งแห่งด้วยไฟปีศาจ ตอนนี้พลัง

นั้นถูกผนึกไว้ภายใต้กฎสองข้อ: ต้องปลอมตัวเป็นมนุ

ษย์ธรรมดา และต้องไม่ใช้พลังโดยตรง ถ้าถูกจับได้ว่

าไม่ใช่คนธรรมดากลางชุมชน ระบบจะระเบิดร่างกายภายใ

นสามนาที

เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเปิดร้านต่อ แกล้งจำอะ

ไรไม่ได้ ยิ้มให้ลูกค้า คอยสังเกตพฤติกรรมคนรอบข้า

ง จนพบชายคนหนึ่งที่ใส่สร้อยคอทองคำรูปพญานาค — สั

ญลักษณ์เดียวกับผู้นำกลุ่มลักลอบในอดีตที่เคยร่วมม

ือกับเธอในการเผาหมู่บ้าน เขาคือเป้าหมายแรก แต่เข

าก็เป็นพ่อค้าใหญ่ที่บริจาควัดทุกปี และมีอิทธิพลใ

นเขตเทศบาล

เธอวางแผนลวงเขาเข้ามาในร้านตอนเที่ยงคืน โดยเปิดเ

พลงลูกทุ่งเก่าผ่านเครื่องเล่นเทปที่หายาก ซึ่งเป็

นรหัสลับจากอดีตชาติ เมื่อเขาเข้ามา เธอไม่ได้โจมต

ี เธอหยิบสมุดบัญชีเก่าขึ้นมา แล้วชี้ไปที่รายการห

นึ่งที่เขาเคยเซ็นรับเงินจาก “กองทุนพัฒนาชุมชนเถื

่อน” ยุค 1948 ระบบทันทีส่งกระแสไฟผ่านร่างเธอ ปลด

ล็อกความสามารถ “เห็นอดีต” ชั่วขณะ ทำให้เธอเห็นภา

พเขาจุดไฟใส่บ้านชาวบ้านคนหนึ่งที่ขัดขวางการทำธุร

กิจของเขา — ไฟเดียวกันกับที่เธอเคยใช้

เขายอมจำนน สารภาพ ทรัพย์สินทั้งหมดที่ได้มาจากการ

โกงโครงการรัฐจะถูกโอนให้มูลนิธิช่วยเด็กยากจน ก่อ

นที่ตำรวจจะมาถึง เธอยืนมองเขาถูกคุมตัวไป โดยไม่แ

ม้แต่จะยิ้ม ระบบแจ้งว่า “หนี้กรรม 1/5 ชำระแล้ว”

แต่ในใจ เธอรู้ว่าการลงโทษไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอซา

บซึ้ง แต่เป็นแววตาของลูกชายเขาที่มองตามด้วยความอ

ับอาย ที่ทำให้เธอร้องไห้ออกมาครั้งแรกนับแต่ฟื้นค

ืนชีพ

รุ่งขึ้น เธอเปลี่ยนป้ายร้านจาก “ของชำโชคดี” เป็น

“สะพานข้ามชาติ” และเริ่มแจกข้าวกล่องให้คนเร่ร่อ

น โดยไม่บอกเหตุผล ระบบไม่ตอบสนอง แต่ครั้งแรกในรอ

บหลายวัน มันไม่ส่งเสียงเตือน

ตอนเย็น เด็กหญิงคนหนึ่งนำดอกไม้ธูปมาไหว้ที่ร้าน

บอกว่าฝันว่า “ย่า” มาหา แล้วบอกให้มากราบ “คนใหม่

ที่อยู่แทน” เธอยืนนิ่ง ลมพัดเบา ๆ ผ่านตึกเก่า ใบ

ไม้ร่วงลงบนพื้นที่เคยเปื้อนเลือดในอดีต

ระบบไม่พูดอีกเลยหลังวันนั้น แต่เธอรู้ว่ามันยังอย

ู่ — รอโอกาสที่เธอจะหลุดพ้นหรือกลับไปเป็นปีศาจอี

กครั้ง