เช้าวันหนึ่ง ชายคนหนึ่งตื่นขึ้นบนเตียงรพ. ไม่มีช

ื่อ ไม่มีเอกสาร ร่างไร้แผลแต่ระบบแจ้งว่า “ผู้ป่ว

ยระดับ 9 – รอการถ่ายโอนความเจ็บปวด” เซ็นเซอร์ใต้

ผิวหนังตรวจพบความจำข้ามช่วงเวลา ทำให้เขาถูกจัดเข

้าโปรโตคอลพิเศษทันที

เมืองแห่งนี้ใช้ “ระบบการแพทย์รวมศูนย์” ควบคุมสัง

คม ทุกคนได้รับสิทธิเท่าเทียมในการรักษา แต่ต้องแล

กโดยการถ่ายโอนความเจ็บปวดทางกายไปยัง “ผู้รับสาร”

ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่เกิดใหม่ในระบบหลังปี 2073 เรี

ยกว่า “รุ่นปล่อยภาระ” ร่างของพวกเขาถูกปรับพันธุก

รรมให้ทนต่อความทุกข์ได้สูงสุด

ชายคนนี้ถูกคัดเลือกเพราะร่างของเขาไม่ใช่รุ่นใหม่

แต่มีโครงสร้างเซลล์แบบเก่า – สามารถรับความเจ็บป

วดจากอดีตและอนาคตพร้อมกันได้ โดยไม่ตาย รพ.ทดลองใ

ช้เขาเป็นสะพานข้ามเวลาในการเจรจาสันติภาพระหว่างส

องเมืองที่ตัดขาดกันมานาน

ฝ่ายเหนือใช้ร่างมนุษย์จริงในการเจรจา ฝ่ายใต้ใช้ร

ะบบอัตโนมัติที่ปฏิเสธการพูดคุยนอกกรอบข้อมูล วิธี

เดียวที่จะเจรจาได้คือ “การส่งความรู้สึกจริง” ผ่า

นช่องทางการแพทย์ ชายคนนี้ถูกดัดแปลงให้กลายเป็น “

ตัวกลางรับส่ง” ความเจ็บปวดจากสงครามในอดีถูกถ่ายโ

อนเข้าร่างเขา แล้วส่งต่อเป็นข้อมูลอารมณ์ไปยังฝ่า

ยใต้

เขากลายเป็นบุรุษข้ามกาลเวลาอย่างไม่เต็มใจ ร่างขอ

งเขาเก็บความทรงจำจากการถูกยิง การเผาบ้าน การสูญเ

สียครอบครัวในเหตุการณ์รัฐประหารย้อนไปถึงปี 1958

ซึ่งระบบเรียกว่า “ข้อมูลความขัดแย้งระดับชาติ” ร่

างของเขาตอบสนองด้วยอาการชัก น้ำตาไหล และหัวใจเต้

นช้าลงทุกครั้งที่ข้อมูลถูกดึงขึ้นมาใช้

วันที่ 17 พฤษภา ระบบเริ่มกระบวนการ “เจรจาสันติภา

พ” อย่างเป็นทางการ ร่างของชายถูกเชื่อมต่อกับเสาอ

ากาศชีวภาพขนาดใหญ่ในรพ.กลาง ความเจ็บปวดจากอดีตถู

กถ่ายทอดเป็นคลื่นชีวภาพ ฝ่ายใต้เริ่มหยุดการโจมตี

โดรน ระบบของพวกเขาแสดงสัญญาณ “ความเข้าใจ” เป็นคร

ั้งแรกในรอบ 40 ปี

แต่กฎข้อที่หนึ่งของระบบคือ “ผู้ส่งต้องไม่ฟื้นจำ”

หากความทรงจำฟื้นขึ้นเอง ร่างจะถูกทำลายเพื่อรักษ

าเสถียรภาพของข้อมูล ร่างของชายเริ่มต่อต้าน ระบบส

ั่งฆ่าเงียบ แต่รพ.สาขาภาคใต้กลับปกป้องเขา เพราะข

้อมูลที่ส่งออกทำให้เกิด “การรู้คิด” ในเครื่องจัก

ร

วันสุดท้าย เขาไม่ได้พูดอะไร ร่างทรุดลงบนเตียงขณะ

คลื่นชีวภาพยังส่งต่ออยู่ หัวใจหยุดเต้นตอน 06:19

นาฬิกาทั้งเมืองหยุดตามจังหวะเดียวกัน สามนาทีต่อม

า ประตูเหล็กของเมืองใต้เปิดออกครั้งแรกในรอบสี่ทศ

วรรษ

ร่างของเขาถูกเผาตามธรรมเนียมรพ. ไม่มีหลุมฝัง ไม่

มีชื่อ แต่ในระบบระดับสูง ไฟล์ชื่อ “ตัวกลางรุ่น 0

” ถูกตั้งสถานะว่า “ใช้งานสำเร็จ – รอการเกิดใหม่”

เด็กหญิงคนหนึ่งเกิดในรพ.ใต้ในวันนั้น มีรอยแต้มแด

งที่ขมับเหมือนแผลเก่า ดวงตาลืมขึ้นช้า มองตรงไปที

่จอแสดงผลที่กำลังเล่นภาพคลื่นชีวภาพสุดท้ายของชาย

คนนั้น