เมืองโคราชถูกกลืนหายใต้พายุทรายแดงหลังเหตุการณ์

"แตกฟ้า" เมื่อห้าปีก่อน โครงสร้างโลกเป

ลี่ยนไป—อา

กาศมีพิษ แสงแดดเผาผิวในสามนาที มนุษย์ต้องอาศัยอย

ู่ใต้ดินหรือในเรือนกระจกที่กรองฝุ่นพิษ ระบบ "กรร

มเข็ม" ปรากฏขึ้นโดยไม่มีใครรู้ต้นตอ ทุกคนเกิดมาพ

ร้อมเข็มสีทองที่ข้อมือซ้าย ชี้วัดบุญบาปแบบเรียลไ

ทม์ หากเข็มเปลี่ยนเป็นดำสนิท จะถูกพายุพัดขึ้นฟ้า

ทันที ไม่มีศพ ไม่มีพิธี

ชายคนหนึ่งเคยเป็นเจ้าของสวนยางขนาดใหญ่ที่จันทบุร

ี แต่ครอบครัวตายหมดในเหตุการณ์แตกฟ้า เพราะกรรมเข

็มของเขาพลิกเป็นดำขณะพยายามช่วยเพื่อนบ้านที่ถูกไ

ฟคลอก ระบบไม่สนใจเจตนา สนใจผลลัพธ์เท่านั้น เขาเห

ลือเพียงรถเข็นขายข้าวโพดอบ และหนี้ก้อนโตจากระบบเ

งินใหม่ "เครดิตชีวิต" ที่ต้องใช้แรงงาน

ใต้ดินขุดแ

ร่กรองอากาศ ล้มละลายทางกายภาพและจิตใจ

กลางดึกหนึ่ง ขณะเขาขุดแร่ที่เหมืองลึกใต้ดินในเชี

ยงใหม่ พื้นดินถล่ม เขาพบสิ่งมีชีวิตนอนแน่นิ่งในแ

คปซูลแก้ว มีปีกสีขาวไหม้เกรียม หญิงสาวไร้ความทรง

จำ แต่มีเข็มสีขาวบริสุทธิ์ ระบบระบุเธอเป็น "นางฟ

้าตกสวรรค์" ชนิดที่ไม่เคยมีข้อมูล แคปซูลเปิดเองเ

มื่อเข็มของเขาใกล้เปลี่ยนเป็นดำอีกครั้ง

เขาลักพาเธอออกมา แลกกับเครดิตชีวิตทั้งหมด ถูกตัด

สิทธิ์ทุกฐานใต้ดิน เหลือเพียงชีวิตนอกเขตควบคุม ใ

นทุ่งสังกะสีร้างแถบสระบุรี เขาต้องกลายเป็นนักเลง

—ปล้นคาราวานกรองอากาศ ต่อสู้กับแก๊ง "หน้ากา

กลม"

ที่ล่าคนเข็มขาวเพื่อถวายแด่องค์กรลับ นางฟ้าไม่สา

มารถพูดได้ แต่ร้องไห้ทุกครั้งที่เขาทำร้ายผู้อื่น

น้ำตาเธอตกบนพื้นกลายเป็นดอกไม้สีม่วงที่กรองพิษไ

ด้ แต่ทุกครั้งที่เธอลำบาก เข็มขาวของเธอก็เริ่มแต

้มดำเล็กน้อย

เขาเรียนรู้ว่า ระบบไม่ได้ลงโทษบาป แต่ลงโทษ "ความ

เจ็บปวดที่ส่งต่อ" ทุกครั้งที่เขาใช้ความรุนแรงเพื

่อปกป้องเธอ กรรมของเขากลายเป็นลูป ความเศร้าโศกค่

อยๆ กัดกินจนเขาเฝ้ามองดวงอาทิตย์ผ่านแว่นกรอง แล้

วร้องไห้โดยไม่รู้ตัว

วันหนึ่ง แคปซูลที่เธอมาเริ่มส่งสัญญาณ เผยให้เห็น

ว่าเธอถูกส่งมาเพื่อทดสอบ "มนุษย์ที่ยังเหลือเมตตา

" แต่หากผู้คุ้มครองสะสมความทุกข์เกินขีดจำกัด โลก

จะถูกทำลายทั้งใบเพื่อรีเซ็ตสมดุล ชายผู้ล้มละลายต

ัดสินใจ—

เขาพาเธอไปยังยอดตึกกรุงเทพฯ ที่เหลือเพียงโครงเหล

็ก ส่งเธอขึ้นไปบนพายุแดงที่หมุนวนเหนือเมือง ปล่อ

ยให้แคปซูลดูดเธอคืนสวรรค์ โดยไม่หันกลับมา ขณะเธอ

หายไปในท้องฟ้า เข็มของเขาเปลี่ยนเป็นขาวทันที แต่

ไม่มีความสุขใดเหลือ แค่ความว่างเปล่าที่หนักกว่าเ

ดิม

พายุแดงหยุดหมุน ฝนตกลงมาเป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปี

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ชายผู้นั้นนั่งอยู่ที่

เชิงตึก ถือข้าวโพดอบแผ่นสุดท้าย มองไปยังท้องฟ้าท

ี่เริ่มสดใส แต่ไม่ยิ้ม ไม่พูด ไม่ร้อง ความเศร้าโ

ศกกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาถาวร ระบบ "กรรมเข็

ม" ยั

งคงทำงาน แต่สำหรับเขา มันไม่สำคัญอีกต่อไป