เมืองสีเทาไร้แสงไฟล้อมรอบซากอาคารที่ทรุดโทรม เด็
กหนุ่มคนหนึ่งลุกจากซากโครงเหล็ก ใบหน้าขาดแผลจากค
วันพิษ หายใจด้วยเครื่องปอดเทียมที่ขี้เกียจทำงาน
เขาจำได้ว่าเคยเป็นทายาทมหาเศรษฐีในยุคก่อนหายนะ แ
ต่ตอนนี้ชื่อของเขาไม่ใช่ชื่อจริง ไม่ใช่ชื่อเล่น
ไม่ใช่อะไรเลย — เขาคือ "ศิษย์ใหม่" หมา
ยเลข 078
โรงเรียนในที่รกร้างกลายเป็นฐานที่มั่นเดียวของมนุ
ษย์รอดชีวิต ตั้งอยู่บนภูเขาเก่าที่เคยเป็นวัด แต่
ตอนนี้กำแพงเป็นร่องรอยคราบเลือดที่ไม่ซึมออก กฎข้
อแรกคือ: ทุกคนต้องเกิดใหม่ทุกปี ทุกคนต้องถูกจัดใ
ห้เป็น “ร่าง” ใหม่ตามคะแนนสะสมของชีวิตก่อนหน้า ถ
้าไม่เกิดใหม่ คนนั้นจะถูกส่งไปยัง “ห้องเงียบ” ที
่ไม่มีเสียงใครร้องไห้
เขามาถึงด้วยรหัสผ่านของทายาท แต่ไม่สามารถใช้ได้
เพราะระบบเห็นว่า “ชีวิตก่อนหน้า” ของเขาเป็น “ผู้
ใช้พลังงานเกินขนาด” ทำให้ถูกตัดสิทธิ์จากกลุ่มผู้
มีสิทธิ์เข้าเรียนชั้นสูง ต้องปลอมตัวเป็นนักเรียน
ธรรมดา เข้าชั้นเรียนด้วยรหัสสีแดง ร่างที่ไม่มีชื
่อ ไม่มีคำสั่ง ไม่มีการยืนยันตัวตน
ทุกวันเวลา 06.30 น. ห้องเรียนเปิด ประตูโลหะสั่นส
ะเทือนด้วยเสียงเตือน “ติดตามร่างใหม่” เด็กทุกคนต
้องจดจำสิ่งที่พูดในเวลานั้น ถ้าลืม ร่างจะสลายตัว
ใน 12 ชั่วโมง ไม่ใช่แค่ตาย แต่คือ “ไม่มีใครจำได้
ว่าเคยมี” นี่คือกฎที่ไม่มีใครกล่าว แต่ทุกคนรู้
วันหนึ่ง เขาพบหนังสือเก่าที่ซ่อนใต้พื้นห้องเรียน
หน้าแรกเขียนว่า “หากคุณอ่านจนจบ คุณจะรู้ว่า ‘ระ
บบ’ คือสิ่งที่ไม่ได้สร้างเรา แต่สร้างเพื่อให้เรา
เชื่อว่าเราถูกสร้าง”
ขณะที่เขากำลังอ่าน ไฟดับ ห้องเรียนเปลี่ยนสีเป็นส
ีดำ ทุกคนหยุดหายใจ แล้วห้องเรียนร้องออกมาด้วยเสี
ยงเดียวกัน: “ร่างใหม่ 107 ขอขอย้ายกลุ่ม”
เขากระโดดลุกขึ้น ร่างกายสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่
เพราะเขารู้สึกว่า “ตัวเอง” กำลังถูกแทนที่โดย “อี
กคน” ที่ไม่ใช่เขา ระบบไม่ได้ตัดสินเขา แต่กำลังนำ
“สิ่งที่ควรจะเป็น” มาแทนที่
เขาเดินไปที่ประตูหลัง ขึ้นบันไดไปยังห้องควบคุม ซ
ึ่งมีจอแสดงผลหลายจอ แต่ละจอแสดงภาพของเด็กคนหนึ่ง
ที่กำลังหลับอยู่ ทุกคนเหมือนกัน เหมือนกันทุกอย่า
ง ยกเว้นสีของดวงตา
เขากดปุ่ม “ตรวจสอบร่าง” แล้วจอหนึ่งสว่างขึ้น แสด
งชื่อ: “ชาย – ทายาทมหาเศรษฐี – ร่างที่ 45”
แล้วหน้าจอสั่น ข้อความปรากฏ: “ร่างนี้ไม่ได้เกิดใ
หม่ แต่ถูกจัดเก็บไว้เพื่อใช้เมื่อจำเป็น”
เขาหยุดหายใจ นี่คือผลของความกลัวที่แท้จริง: ไม่ม
ีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร ไม่มีใครจำเขาได้ แต่ระบบจำไ
ว้ — และพร้อมจะใช้เขาอีกครั้ง เมื่อถึงเวลาที่ “ต
้องการ”
