กรุงเทพฯ ปี 2049 หลังสงครามน้ำมันครั้งสุดท้าย พล

เมืองทุกคนถูกฝัง “ระบบควบคุมจิต” ใต้ท้ายทอยเพื่อ

ความมั่นคงแห่งชาติ รัฐบาลทหารประกาศว่าความรุนแรง

หมดไป แต่ทุกความคิดต้องผ่านการกรองแบบเรียลไทม์ ใ

ครฝืน จะถูกระงับการทำงานของสมองชั่วคราว

เด็กหญิงคนหนึ่งเกิดใหม่ในร่าง “นภา” หญิงสาวอายุย

ี่สิบปลายๆ ที่ตื่นจากภาวะโคม่าสามปีโดยไม่มีรอยเช

ื่อมต่อในสมอง ระบบตรวจไม่พบเธอ ถือว่าเป็น “เปล่า

ทางจิต” — สถานะผิดกฎหมาย ทหารตามจับเธอในวันแรกที

่เธอลืมตา เพราะการไม่มีข้อมูลหมายถึงภัยคุกคามร้า

ยแรงที่สุด

นภาหนีรอดจากด่านตรวจด้วยการจำภาพเก่าๆ ในหัวที่ไม

่ใช่ความทรงจำของเธอเอง — ภาพวัดร้างในยุค 1950s ช

ายชราสวมเครื่องแบบทหารเก่าโบกมือให้ก่อนระเบิดตัว

ตายพร้อมห้องแล็บใต้ดิน ภาพเหล่านั้นบอกตำแหน่ง “จ

ุดอ่อนของระบบ” ที่เขียนไว้ในรหัสโบราณที่ทหารไม่ส

ามารถถอดได้เพราะไม่มีใครรู้ประวัติศาสตร์จริงอีกแ

ล้ว

เธอแฝงตัวเข้าโรงงานผลิตชิปควบคุม ปลอมแปลงรอยชีวภ

าพด้วยเลือดของผู้ถูกประหาร ขณะนั้นกฎข้อแรกของระบ

บ咬ลง: ทุกครั้งที่พยายามเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักโดย

ไม่ผ่านการรับรอง สมองจะถูกกระตุ้นให้เกิดอาการปวด

เหมือนถูกเผาจากภายใน นภาทรุดลงแต่ไม่ยอมหยุด เพรา

ะรู้จากความทรงจำชาติก่อนว่าเธอเคยเป็นนักวิทย์ที่

ออกแบบระบบนี้ และถูกฆ่าทิ้งหลังเสนอให้ยกเลิกมัน

ทหารล้อมโรงงานตอนเที่ยงคืน แต่เธอปล่อยคลื่นถดถอย

แทนการโจมตี — สัญญาณย้อนกลับที่ทำให้ผู้ที่มีชิปเ

ริ่มเห็นภาพอดีตชาติของตัวเอง บางคนกรีดร้อง บางคน

คุกเข่ากราบพื้น บางคนหัวเราะ hysterical ระบบควบค

ุมเริ่มล่มเพราะสมองมนุษย์ไม่สามารถประมวลผลความจร

ิงสองชั้นได้พร้อมกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ไม่มีประกาศใดจากกองทัพ แต่ถนนหลา

ยสายเต็มไปด้วยผู้คนที่ถอดชิปออกเองด้วยมีดปอกผลไม

้ หรือทุบหัวอ่านด้วยก้อนหิน นภาเดินผ่านตลาดริมคล

องที่ไฟดับสนิท ไม่มีกล้อง ไม่มีเสียงเตือนจากระบบ

เธอหยุดที่แผงขายข้าวต้มเก่าๆ วางมือบนกระทะร้อนจ

นพอง รู้สึกเจ็บเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

กลางคืน เธอนั่งใต้ต้นไทรโบราณใกล้สถานีรถไฟฟ้าที่

หยุดเดินรถ มองดาวที่เริ่มเห็นอีกครั้งหลังมลพิษแส

งหายไป ไม่มีใครรู้เธอคือใคร ไม่มีใครตามหา แต่ในห

้องใต้ดินของโรงพยาบาลร้าง มีเด็กหญิงคนใหม่ลืมตาข

ึ้น โดยไม่มีชิป และในหัวมีภาพวัดร้างเดิม พร้อมรห

ัสชุดแรกที่เริ่มทำงานอีกครั้ง